#PijKranówkę

Woda dostarczana Wrocławianom pochodzi przede wszystkim z rzek mających swoje źródła w Sudetach i na Przedgórzu Sudeckim. Ujmowana jest z rzeki Oława, zasilanej dodatkowo wodą z Nysy Kłodzkiej. Woda trafia następnie do dwóch Zakładów Produkcji Wody: „Mokry Dwór” – bezpośrednio z ujęcia oraz „Na Grobli” – po wstępnym oczyszczeniu na terenach wodonośnych. Niewielka ilość wody dostarczana jest z ujęcia głębinowego w Leśnicy, gdzie trafia do lokalnej sieci wodociągowej.

Woda jest oczyszczana, m.in.: przez nowoczesne filtry piaskowe i węglowe oraz poddawana jest ozonowaniu i dezynfekcji. Dzięki ciągłym inwestycjom oraz modernizacjom, jakość wody utrzymywana jest na wysokim poziomie.

Woda z kranu dostarcza składniki mineralne cenne dla ludzkiego zdrowia.

W jednym litrze wrocławskiej kranówki znajduje się średnio: 77 mg wapnia, 13 mg magnezu, 6,45 mg potasu, 32,6 mg sodu. W wodzie te związki znajdują się w formie zjonizowanej, czyli najlepszej przyswajanej przez organizm. Warto przy tym również pamiętać, że przegotowując wodę lub stosując dodatkowe filtry, możemy pozbawić jej tego, co najcenniejsze: minerałów. Zamiast stosować suplementy diety, które uzupełniają niedobór witamin i minerałów – lepiej odkręcić kran i napić się kranówki. Minerały te naturalnie występują w wodzie pochodzącej z gor, kranówka nie jest nimi sztucznie wzbogacana..

Spożywanie wody całkowicie ich pozbawionej jest niebezpieczne dla zdrowia. Może bowiem powodować odwodnienie i wypłukiwanie z organizmu niezbędnych minerałów.

Produkowana we Wrocławiu kranówka jest sprawdzana na każdym etapie jej uzdatniania. Kontrola wody zaczyna się już w fazie jej ujmowania z rzeki. Każdego roku laboratorium MPWiK bada ponad 10 tys. prób wody i wykonuje ponad 100 tys. analiz. To oznacza, że jakość kranówki sprawdzana jest średnio co 5 minut. Woda jest kontrolowana także w wielu miejscach na terenie miasta – jak szkoły, przychodnie i inne instytucje użyteczności publicznej. Niezależnie od rygorystycznych kontroli wewnętrznych, jakość wody jest badana przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Woda dostarczana przez MPWiK Wrocław spełnia najwyższe normy określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia, normy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz wytyczne Komisji Europejskiej i Światowej Organizacji Zdrowia.

Specjaliści MPWiK Wrocław ręczą za jakość wody płynącej w miejskiej sieci wodociągowej. Natomiast na ostateczną jakość wody docierającej do kranu może wpłynąć również stan i sposób użytkowania instalacji wewnętrznej, która pozostaje po dopieką zarządcy budynku wielolokalowego lub właściciela nieruchomości.

Twardość wrocławskiej kranówki wynika z zawartości jonów magnezu i wapnia w rzekach Oława i Nysa Kłodzka oraz z ujęcia głębinowego w Leśnicy. Zawarte w niej minerały pochodzą z naturalnych procesów zachodzących w środowisku. Woda, zarówno pochodząca z ujęć głębinowych, jak i z rzek, podczas naturalnego obiegu przepływa przez warstwy skał i gruntu rozpuszcza znajdujące się w nich związki mineralne.

Wszelkie badania potwierdzają, że woda twardsza jest zdrowsza od miękkiej. Dbając każdego dnia o odpowiednie nawodnienie organizmu, warto zwracać szczególną uwagę na zawartość wapnia i magnezu w produktach, które spożywamy, łącznie z wodą.

Obecność chloru w kranówce jest konieczna, bo to właśnie on zapewnia wodzie pełne bezpieczeństwo mikrobiologiczne. Związki chloru neutralizują wirusy, bakterie i drobnoustroje, które mogłyby się wytworzyć w trakcie transportu wody siecią wodociągową, a we Wrocławiu ma ona 2 tys. km. 

Obecność chlorków w wodzie chroni nas przed chorobami. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia MPWiK Wrocław dodaje ustaloną i niezmienną ilość związków chloru, która maksymalnie może wynosić 0,3 mg/l wody. Jest to dawka bezpieczna i praktycznie niewyczuwalna w smaku. Dodatkowo, obalając mit strasznego chloru, warto przypomnieć, że od lat 80. XX wieku przy produkcji wody nie używa się w Polsce fluoru, który – jak pokazały badania – jest nieskuteczny, a przyjmowany w zbyt dużej ilości wpływa niekorzystnie na zdrowie.

Zdroje uliczne to idealne rozwiązanie dla tych, którzy lubią aktywnie spędzać czas w centrum miasta. Podczas spacerów, zwiedzania, czy treningów nasze punkty nawodnienia sprawdzą się idealnie. Zamiast zabierać ze sobą bidon pełen wody, który jest dodatkowym obciążeniem, można zaplanować trasę tak, by nawadniać się szybko i wygodnie, korzystając z miejskich zdrojów ulicznych.

Urządzenia są tak skonstruowane, że wody możesz napić się bezpośrednio ze zdroju, nalać do składanego kubka, bidonu, softflaska lub bukłaka. Dodatkowo, jeśli towarzyszy Ci czworonożny przyjaciel to również będzie mógł zaspokoić pragnienie. Każdy zdrój posiada osobną misę, którą umieszczono na odpowiedniej wysokości dla pupili.

Kliknij w MAPĘ (UWAGA! Na telefonie nie otwieraj MAPY w aplikacji Google Maps, pozostań w przeglądarce i obróć telefon do pozycji poziomej!). Znajdziesz na niej lokalizacje zdrojów, współrzędne GPS, które możesz wgrać do ulubionej aplikacji biegowej, a także fotografie, które pomogą Ci odnaleźć zdrój w przestrzeni miejskiej.

Każdego roku obserwujemy coraz więcej osób, które bieganie wybierają jako główną aktywność fizyczną w swoim życiu. Rozpoczynając przygodę z tym sportem, zaczynamy poszukiwać wyzwań i sprawdzamy swoje umiejętności. Wtedy jest kolejno pierwsze 5, 10, 15 kilometrów, a następnie półmaraton i wreszcie wisienka na torcie – maraton. No właśnie  skąd w ogóle wziął się maraton? Sięgnijmy zatem do kart historii. Samo słowo maraton pochodzi od nazwy miejscowości w Grecji i jest związane z legendą. Po zwycięskiej bitwie z Persami pod Maratonem, grecki wysłannik pobiegł do Anten, by opowiedzieć o sukcesie swoich braci. Dystans który pokonał między Maratonem a Atenami to ponad 40 km. 

W 1896 roku Michel Bréal, francuski lingwista zainspirowany tą historią podsunął pomysł, aby maraton na historycznej trasie włączyć do pierwszych Letnich Igrzyskach Olimpijskich. I tak 10 kwietnia 1889 roku maraton został wpisany do programu pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich w Atenach.

Już rok później, bo w 1897 maraton zorganizowano w Bostonie i stało się to doroczną tradycją po dziś dzień. Do najstarszych biegów na świcie możemy także zaliczyć maratony w Berlinie, Londynie czy Paryżu. We Wrocławiu pierwszy maraton został zorganizowany w 1983 roku. 

Wraz z upływem czasu pojawił się również pomysł organizacji półmaratonów. Połowa dystansu, czyli 21,0975 kilometra pozwala na sprawdzenie swoich umiejętności biegowych i jest przedsmakiem marzenia o królewskim dystansie olimpijskim. 

Organizacja tak dużych wydarzeń sportowych to spore przedsięwzięcie pod względem zapewnienia  bezpieczeństwa, odpowiedniego nawodnienia i odżywienia uczestników, a także generuje ogromną ilość odpadów. W ostatnich latach widzimy zdecydowany zwrot w kierunku ekologii, a co za tym idzie poszukiwania najkorzystniejszych rozwiązań dla zachowania zrównoważonego rozwoju. Szczególną zmianą, którą możemy zaobserwować wśród wszystkich maratonów świta jest rezygnacja z plastikowych kubeczków z wodą i zastępowanie ich wersją biodegradowalną. Kolejnym dużym punktem zwrotnym jest wykorzystywanie, do nawodnienia podczas biegów, wody kranowej, którą tak naprawdę każdy z nas ma pod ręką i której nie trzeba opakowywać w plastik.

Woda z kranu w Polsce spełnia wymogi Ministerstwa Zdrowia, Światowej Organizacji Zdrowia oraz restrykcyjne normy Unii Europejskiej. Dla przykładu, kranówka we Wrocławiu jest badana przez wodociągi średnio co 5 minut, dodatkowo niezależnie podlega badaniom Głównego Inspektora Sanitarnego. 

Kranówka to w większości przypadków najrozsądniejszy wybór przy organizacji imprezy biegowej – doskonale nawodnia organizm oraz pozwala zminimalizować ilość odpadów i wyeliminować wyniszczający naszą planetę plastik.