Każdy z zawodników AMP futbolu niesie ze sobą wyjątkową historię i stanowi źródło inspiracji. Razem tworzą zespół o ogromnej sile, który pod barwami AMP‑futbolowego Śląska Wrocław zamierza w tym roku walczyć nie tylko o mistrzostwo w Polsce, lecz także o podbój europejskich boisk.

Przed AMP‑futbolowym Śląskiem Wrocław historyczny moment. Już za kilka dni zespół uda się do Ankary, by zadebiutować na europejskiej arenie. W ramach Ligi Europy Wrocławianie zmierzą się w grupie B z włoską Vicenzą oraz belgijskim Club Brugge, a stawką będzie awans do fazy pucharowej. O przygotowaniach do turnieju, presji debiutu, sile zespołu oraz codzienności AMP‑futbolistów rozmawiamy z 27‑letnim Maciejem Materacem, kapitanem i bramkarzem WKS-u Śląsk AMP Futbol.

 

Na dniach czeka Was podróż do Ankary i walka w grupie B Ligi Europy z włoską Vicenzą (23 kwietnia 2026 r.) oraz belgijskim Club Brugge (24 kwietnia 2026 r.). Czuć już, że zbliża się wielkie wydarzenie w dziejach klubu? – pytamy Macieja Materaca.

Na pewno historyczne, bo to nasz debiut na arenie międzynarodowej. Podobnie jak w piłce 11-osobowej, każdy klub chce tam być. My właśnie zaczynamy taką przygodę. A to dopiero nasz czwarty sezon rywalizacji.

Są jednak w Waszej drużynie tacy, co posmakowali już pucharów.

I to dosłownie, bo przecież jeden z naszych Marokańczyków, Mohcine Chrharh, przed rokiem wygrał Ligę Mistrzów EAFF z tureckim zespołem Alves Kablo (obecnie Baskent Ampute). W finale pokonali oni Wisłę Kraków 6:1, a Mohcine zdobył jedną z bramek. W zespole mamy czterech zawodników z Maroka, z czego dwóch brało wcześniej udział w tego typu prestiżowych turniejach i zna specyfikę rywalizacji na tym poziomie.

Pański kolega, Marcin Oleksy, mówił niedawno, że czuje w kościach, że sięgniecie w tym roku po potrójną koronę, tzn. wygracie Ligę Europy, mistrzostwo oraz Puchar Polski. Dziś już wiemy, że trójpaku nie będzie.

Niestety, styczniowy Puchar Polski zakończyliśmy na trzecim miejscu. Takie utarcie nosa może nam jednak dobrze zrobi. Teraz już wiemy, że nikt przed nami czerwonego dywanu nie rozłoży. Gdy chodzi o zawody ligowe, jesteśmy po pierwszym turnieju w Warszawie, gdzie odnieśliśmy dwa zwycięstwa (14:0 z Zawiszą Bydgoszcz, 3:0 ze Stalą Rzeszów – red.), ale przegraliśmy z Rekordem Futbol Bielsko-Biała 1:2, choć prowadziliśmy przez większą część meczu. Zaangażowanym trzeba być do końcowego gwizdka.

Znacie bliżej swoich rywali z Ankary?

Liga włoska gra podobnym systemem jak nasza, rywalizując przez jeden weekend w miesiącu. Na temat Belgów za dużo nie wiemy, poza tym, że nie ma tam tyle zespołów, co u nas. Jeśli chodzi o poziom reprezentacyjny, polska narodowa drużyna gra obecnie w dywizji A, belgijska w niższej. Jednak w sporcie wszystko weryfikuje boisko, więc do każdego pochodzimy z pokorą i patrzymy głównie na siebie. Chcemy przywieźć do Wrocławia puchar za Ligę Europy. Wierzę, że wygramy tę grupę i dostaniemy się do fazy pucharowej, a z Turkami (Baskent Ampute) spotkamy się dopiero w finale. To świetni zawodnicy, a Ömer Güleryüz podpisał kontrakt na ten sezon z Wisłą Kraków. Jest mistrzem Europy i świata, na obu turniejach sięgał też po koronę króla strzelców. Mówi się o nim, że to najlepszy AMP-futbolista świata i pewnie tak jest, bo to przecież sukcesy definiują sportowca. A on jest rzeczywiście przekozakiem.

Część kibiców piłki nożnej pewnie nie zdaje sobie sprawy, że Wasze treningi wyglądają nieco inaczej niż w tradycyjnym futbolu. Że na co dzień mieszkacie w różnych regionach Polski, a nawet świata, spotykając się głównie przy okazji turniejów.

Tak wygląda rzeczywistość, choć teraz wybieramy się akurat na pięciodniowe zgrupowanie na Polanę Jakuszycką, a tamtejsze Dolnośląskie Centrum Sportu jest naszym sponsorem. Będziemy tam w pełnym składzie, co nie jest jednak regułą. Przed pierwszym turniejem ligowym zabrakło na podobnym zgrupowaniu chłopaków z Maroka. Mieli akurat ramadan i nie było sensu ich ciągać. Dlatego też nie dramatyzujemy, że pogubiliśmy w Warszawie punkty, bo inni też pogubili. Przed nami jeszcze pięć ligowych turniejów, najbliższy w Poznaniu, gdzie zagramy m.in. z Wisłą Kraków.

Musicie zatem sporo trenować indywidualnie. Wasz marokański trener, Otmane Ennajmi, też jest w ten proces zaangażowany, bo opracowuje system rozwoju fizycznego AMP-futbolistów.

To prawda, zajmuje się nauką o sporcie i pracuje m.in. nad optymalizacją oraz wydajnością treningu. A my rzeczywiście, na co dzień, ćwiczymy głównie indywidualnie. Chodzę na siłownię, mam typowo piłkarskie zajęcia, a dodatkowo pobieram indywidualne lekcje bramkarskie z Maciejem Foltynem, futsalowcem.

Przeglądając składy polskich drużyn można dostrzec wiele zagranicznych nazwisk. Obecność obcokrajowców w naszych klubach AMP-futbolowych to już standard?

Chyba już każdy klub ich ma. Jednocześnie na boisku może przebywać po dwóch obcokrajowców w każdej drużynie. Wcześniej ten limit wynosił trzech graczy na zespół. Natomiast do meczu klub może zgłosić więcej zagranicznych zawodników, nawet pięciu. Wtedy trzeba nimi rotować. W Śląsku mamy czterech Marokańczyków i trenera z tego kraju. Pozostali gracze to Polacy.

Niezwykłą popularność dał dyscyplinie gol Marcina Oleksego, który w 2023 roku podczas gali Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) w Paryżu odebrał nagrodę FIFA Puskás Award za Bramkę Roku, pokonując w finale plebiscytu Francuza Dimitrija Payeta oraz Brazylijczyka Richarlisona, gwiazdy światowego futbolu 11-osobowego. Tego gola nożycami strzelił w 2022 roku w meczu jego Warty Poznań ze Stalą Rzeszów. Dziś Oleksy jest już graczem Śląska, ale rozumiem, że podobne gole wciąż padają na Waszych meczach i treningach. W lipcu 2025 roku przepięknego gola strzelił także młody Łukasz Mazurowski.

Ten jego gol wygenerował naprawdę świetne zasięgi na tik-toku. Skończyło się na około dwóch milionach wyświetleń. Nawet próbowano sugerować, że stworzyliśmy to wideo w AI, bo po golu Łukasz odrzucił kule i zaczął biec na dwóch nogach. Jednak ci, co znają Łukasza, wiedzą, że nie ma stopy, ale biegać na obu nogach rzeczywiście może.

Czyli kamera musi teraz być na wszystkich Waszych meczach. Bo potrafią dziać się na nich cuda.

Muszę przyznać, że od czasu jak zacząłem grać przed kilkoma laty w Śląsku, organizacja rozgrywek bardzo poszła do przodu. Wszystko jest nagrywane, są powtórki, pełen profesjonalizm. Mało tego, my jako pierwsi, w AMP futbolu, wprowadziliśmy w Polsce system VAR, czyli wideoweryfikacji. Ujęcia mamy z przeróżnych kamer, sam byłem zdziwiony, że tak ich dużo w ORLEN AMP Futbol Ekstraklasie (to w tym sezonie oficjalna nazwa krajowych rozgrywek – red.).

Każdy z Was, zawodników, to historia na książkę albo przynajmniej jej rozdział. Pańska różni się jednak od perypetii kolegów. Bo w Pana przypadku nic się nie zmieniło od urodzenia.

To prawda, urodziłem się bez przedramienia. Nie uległem żadnemu wypadkowi, jak wielu moich kolegów.

Rozumiem, że jako chłopak grywał Pan na podwórkach. A kluby? Były dla Pana zamknięte z powodu tej niedogodności?

W wieku orlika i juniora lubiłem być bramkarzem. Grałem w MSP Rataje, był taki klub w Oleśnicy, jednak tam nie chcieli, bym stał między słupkami. Więc zostałem zawodnikiem z pola i grałem tam ponad dziesięć lat. Gdy klub zamknięto, nie chciałem już występować w AP Oleśnica, wolałem grać na podwórku. Pokręciłem się jeszcze później w regionalnych klubach klasy B, a od pięciu lat jestem zawodnikiem Śląska i jego kapitanem. Z tego pierwszego zaciągu zostałem w sumie tylko ja, prezes Sebastian Bednarz i kierownik drużyny Rafał Krzyszkowski. Poza tym wszyscy zawodnicy są nowi.

W AMP futbolu również liczy się aktualna kondycja sportowa, dlatego czasem konieczne jest dokonanie zmian w składzie na rzecz zawodników będących w lepszej formie?

Gdy ktoś czuje, że nie ma dla niego miejsca, by włączyć się do walki o nasze cele, to z czasem sam odchodzi, szukając dla siebie nowej przestrzeni i nowych możliwości. Tak było choćby z Marcinem Lenartem, który odszedł do Warty Poznań i teraz gra po 40 minut w meczu, od dechy do dechy. To naturalna kolej rzeczy.

Naturalne jest również, że każdy z Was na co dzień pracuje. Pan czym się zajmuje?

Pracuję na produkcji w oleśnickiej lakierni proszkowej. Mam trochę inne zadania niż produkcyjne, ale trzeba iść do pracy pięć razy w tygodni na siedem godzin. Normalne życie. Choć, dla przykładu, AMP-futbolowa liga turecka rozwinęła się do tego stopnia, że dziś jest już dla niektórych pracą. Tam rozgrywki przypominają normalną ligę futbolu 11-osobowego. Nie rozgrywa się turniejów raz na miesiąc, lecz co weekend jeden mecz, u siebie albo na wyjeździe.

W Waszej drużynie była też do niedawna dziewczyna, Wiktoria Stróżna.

Nie tylko była, i to od samego początku sekcji, ale też strzeliła dwie bramki w ligowych turniejach. Odeszła jednak, bo zaczyna się tworzyć AMP-futbolowe życie w żeńskim wydaniu. Właśnie powstały dwie pierwsze drużyny: Furia Warszawa i Warta Poznań Kobiety, a więc dziewczyny rozgrywają już swoje mecze sparingowe. Oby ten temat dalej się rozwijał.

Pańskie sportowe marzenie?

Zdobyć w tym roku mistrzostwo Polski i Ligę Europy.

A pozasportowe?

Być zdrowym. Bo już napotkały mnie pewne problemy, gdy przeskoczyła mi rzepka w kolanie podczas spotkania sparingowego i wyłączyła z gry na dwa miesiące.

Życzę zatem dużo zdrowia i niech na Waszych meczach będzie ogień.

Jest! Warto sprawdzić. Jest gorąco, dlatego pijemy kranówkę. #PijKranówkę!

Śląsk Wrocław AMP Futbol to srebrny (2025) i brązowy (2024) medalista mistrzostw Polski. W tym roku zespół stawia sobie ambitny cel: przerwać dominację Wisły Kraków i sięgnąć po tytuł mistrzowski. Przed drużyną jeszcze pięć turniejów ligowych:

• w Poznaniu (30-31 maja),
• w Krakowie (27-28 czerwca),
• we Wrocławiu (22-23 sierpnia),
• w Rzeszowie (12-13 września),
• w Bydgoszczy (26-27 września).

Szkoleniowcem zespołu jest Otmane Ennajmi, który z reprezentacją Maroka wywalczył m.in. piąte miejsce na Mistrzostwach Świata w Turcji (2022) oraz drugie w Pucharze Afryki (Egipt 2024).

W barwach Śląska regularnie wyróżnia się również Ilyass Sbiyaa, dwukrotny laureat nagrody dla najlepszego obcokrajowca PZU AMP Futbol Ekstraklasy (2024 i 2025).

Do grona ambasadorów kampanii społecznej #PijKranówkę dołącza Kamil Chanas, gospodarz podcastu koszykarskiego Strefa Chanasa. Teraz do swojej sportowej i trenerskiej aktywności dodaje kolejną misję – promowanie ekologicznych nawyków i odpowiedzialnych wyborów.

Kamil Chanas to wychowanek Śląska Wrocław, który w ekstraklasie zapracował na miano jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich rzucających obrońców. Największe sukcesy odnosił jednak w barwach Stelmetu Zielona Góra, gdzie dwukrotnie sięgnął po mistrzostwo Polski – w 2013 i 2015 roku.

Po zakończeniu kariery pozostał blisko koszykówki, stając się jedną z najważniejszych postaci popularyzujących tę dyscyplinę w kraju. Prowadzi ceniony, pełen energii i humoru podcast Strefa Chanasa, w którym rozmawia z zawodnikami, trenerami i przedstawicielami sportowego środowiska, odkrywając kulisy polskiego basketu.

Równolegle rozwija projekt BCH – Basket Chanasa, obejmujący wydarzenia, treningi i inicjatywy integrujące lokalną społeczność. Organizuje turnieje oraz różnego rodzaju aktywności kierowane do miłośników koszykówki.

Chanas stoi także na czele Fundacji Strefa Sportu, której misją jest wspieranie dorosłych i młodzieży w budowaniu zdrowych nawyków ruchowych. Poprzez wydarzenia, projekty edukacyjne i współpracę z partnerami fundacja promuje kulturę aktywności fizycznej opartą na pasji i zaangażowaniu.

Od lat inspiruje do działania, konsekwencji i świadomego budowania swojej drogi – zarówno na boisku, jak i poza nim. Teraz wspólnie z MPWiK będzie zachęcał mieszkańców Wrocławia do picia wody z kranu – zdrowej, lokalnej i przyjaznej środowisku alternatywy dla wody butelkowanej.

– W sporcie liczy się systematyczność i mądre decyzje. To samo dotyczy codziennych wyborów. Kranówka to naturalny wybór – jest dostępna, dobrej jakości i nie generuje plastikowych odpadów. Jeśli możemy zrobić coś dobrego dla siebie i dla środowiska, warto to robić konsekwentnie. Moim podopieczni, jak i goście podcastu coraz częściej deklarują, że piją kranówkę, a moją rolą jest, by ten dobry trend utrzymać. Robię to, bo wierzę w tę świetną kampanię społeczną – podkreśla Kamil Chanas.

W podcaście Strefa Chanasa Kamil rozmawia z ludźmi sportu, rozwoju osobistego, biznesu o odpowiedzialności, długofalowym myśleniu i sile nawyków. Te same wartości stoją za kampanią #PijKranówkę, która zachęca do ograniczania plastiku i korzystania z wody prosto z kranu – dostępnej w domach, biurach, szkołach i obiektach sportowych.

Nasz nowy ambasador będzie promować ideę picia kranówki zarówno w przestrzeni medialnej, jak i podczas spotkań, wydarzeń sportowych i treningów, które od lat organizuje dla amatorów i pasjonatów w różnych częściach Wrocławia.

22 marca 2026 roku na Placu Solnym wraz z Kamilem Chanasem, ambasadorem kampanii #PijKranowkę świętowaliśmy podczas obchodów Światowego Dnia Wody – organizowanych przez ekipę MPWiK Wrocław. To była doskonała okazja by porozmawiać o sportowych nawykach i przekonać się, że wrocławska kranówka to zdrowy i ekologiczny wybór.

Wszystkich kibiców zachęcamy również do zapoznania się z podcastem, który znajdziecie na YouTube. Miłośnicy sportu i lokalnej koszykówki na pewno znajdą tam wiele interesujących treści, porad treningowych, wywiadów z legendami świata sportu i aktywnymi sportowcami.

Dziewczyny, które na co dzień podbijają kolarski świat, jednocześnie pokazują, że sport może iść w parze z ekologią i świadomymi wyborami. O tym, jak łączyć pasję do kolarstwa z ideą #PijKranówkę oraz jak wygląda codzienność jednej z najbardziej rozpoznawalnych żeńskich grup kolarskich w Polsce, opowiada Paulina Brzeźna‑Bentkowska, dyrektor sportowa MAT Atom Deweloper Wrocław, a także wielokrotna medalistka mistrzostw Polski i olimpijka z Pekinu (2008), gdzie zajęła wysokie, ósme miejsce w wyścigu ze startu wspólnego.

Na początek wyjaśnijmy – jesteś już wyłącznie panią dyrektor i opiekunką grupy. Czy rywalizacja wciąż kusi i choćby treningowo lubisz się pościgać z młodszymi dziewczynami? – pytamy Paulinę Brzeźną-Bentkowską.

Generalnie jestem już sportową emerytką, jednak gdy wyjeżdżam z dziewczynami na zgrupowania, to, oczywiście, siadam na rower. I choć ze starszą grupą orliczek (do lat 23) mam już średnie szanse, to z juniorkami daję sobie jeszcze radę. To zresztą bardzo ważne, bo dużo łatwiej jest mi trenować dziewczyny, gdy kręcę razem z nimi i mogę wyłapywać dysfunkcje ciężkie do namierzenia z perspektywy samochodu. Dlatego podziwiam trenerów, którzy potrafią w ten sposób szkolić zawodników. Ja natomiast wciąż staram się wyjeżdżać w trasę i mam taki cel, by w tym roku robić to minimum trzy razy w tygodniu.

To w ogóle trudne zadanie – opiekować się grupą, której członkinie pochodzą z różnych stron Polski, nie mieszkają blisko siebie i są na różnym poziomie wytrenowania.

Kilka zawodniczek studiuje w różnych miastach: w Toruniu, we Wrocławiu, w Bydgoszczy czy Katowicach. Młodsze szykują się właśnie do matury, a niektóre chodzą jeszcze do trzeciej klasy szkoły średniej. Zatem na co dzień trenują indywidualnie, a gdy się zbieramy w kraju, to najczęściej jeździmy w Góry Sowie, do Zieleńca ze względu na panujący tam klimat lub wokół Sobótki, bo z racji mojego pochodzenia tamtejsze trasy znam bardzo dobrze. One nie są jeszcze tak bardzo zatłoczone i możemy też potrenować za skuterem. W ciągu roku korzystamy też z wrocławskiego toru na Poświętnem. Ja z tą odmianą kolarstwa nie mam żadnego doświadczenia, ale panuje powszechne przekonanie, że jeśli ktoś poradzi sobie na wrocławskim torze, to tym bardziej na każdym innym. Pozostaje trzymać kciuki za remont tego obiektu, który ma się doczekać m.in. drewnianej nawierzchni i częściowego zadaszenia.

Wspomniałaś o treningu za skuterem. To stały punkt programu, by było bezpieczniej?

Takie treningi staramy się przeprowadzać bliżej jazdy indywidualnej na czas oraz drużynowej przy okazji mistrzostw Polski. Chodzi o to, by nadać tempo wyścigowe i zmusić dziewczyny do jazdy z wyższą prędkością, w granicach 50-55 km/h. Jazda za samochodem nie przynosi takich korzyści, bo jeśli się dobrze schowasz, to możesz nawet niemal w ogóle nie kręcić nogami i jechać w okolicy 60 km/h. Dlatego skuter jest najlepszym narzędziem do wytrenowania nawyku szybkiej jazdy. Pamiętam, że gdy sama w ten sposób trenowałam, a na koniec, już bez skutera, jechałam jeszcze „dokręcić” przez 20-30 minut w ramach rozjeżdżenia, to z przyzwyczajenia zwalniałam do jakichś 33 km/h, a nie do 25 km/h. To jest właśnie ta różnica.

To prawda, że kolarzem/kolarką jest się do końca życia? Że to serce po zakończeniu kariery dopomina się wysiłku?

W moim przypadku uzależnienie będzie pewnie trwało do końca życia. Wiele zależy od tego, w jaki sposób zawodnik rozstaje się z kolarstwem. Znam takich, którzy obrazili się na rower i długo, długo na niego nie wsiadali. Mnie się jednak wydaje, że jeśli ktoś był sportowcem, to pozostanie nim do końca życia. Ciężko funkcjonować bez adrenaliny i bez endorfin, które daje szybsze bicie serca. Choć, oczywiście, zdarzają się przypadki losowe i choroby wykluczające dalszą aktywność. Z drugiej strony znam mnóstwo osób, które mimo nawału pracy zawsze znajdą czas, by minimum tę godzinkę się poruszać.

Skąd tak innowacyjny pomysł, by założyć żeńską grupę kolarską? To przecież niełatwy kawałek chleba, by zabezpieczyć finansowanie tego typu projektu. Trzeba się najeździć, nakręcić, a pewnie też nabiegać.

Genezy szukałabym w 2006 roku, kiedy jako zawodniczka podpisałam kontrakt zawodowy w Holandii. Na zachodzie ścigałam się przez cztery lata, a gdy wróciłam do kraju i zobaczyłam, jak to u nas wygląda, to pomyślałam, że trzeba to zmienić. Porównywałam sytuację z moją małą Holandią i próbowałam wprowadzać innowacje do klubów w Dzierżoniowie czy Toruniu. Wiadomo jednak, że gdy zamierzasz zmieniać zastaną rzeczywistość, to nie wszystkim jest to w smak. Musisz działać trochę w cieniu, niekiedy inni przypisują sobie zasługi. Dlatego uznaliśmy z mężem (Pawłem Bentkowskim, byłym kolarzem – red.), że spróbujemy zrobić coś po naszemu. Choć wcześniej sądziłam, że czeka mnie inna, bardziej przyziemna przyszłość – rodzina, dziecko, jakaś zwyczajna praca. Pierwsza próba stworzenia ekipy upadła w końcowej fazie, po wycofaniu się sponsora. Jednak rok później na dachu hotelu Sobotel w Sobótce pan Władek Piszczałka, szef firm MAT i Atom, zapytał Pawła – „i co dalej?” Mąż odpowiedział, że jeszcze nie wie, ale na pewno odchodzi z klubu Pacific Toruń. Z kolei pan Władek wycofywał się właśnie z finansowania klubu z Dzierżoniowa, stąd jego propozycja, by zbudować wspólnie grupę. Stworzyliśmy kosztorys i z roku na rok zaczęliśmy się rozwijać, dochodząc do takiego etapu, że nie mieliśmy już z kim rywalizować w kraju. Wszystkie wyścigi rozgrywaliśmy po naszemu. Zaczęliśmy się pojawiać w Belgii czy Czechach, wiedząc, że musimy wykonać kolejny krok do przodu, by dziewczyny mogły czynić progres. Zarejestrowaliśmy grupę w Międzynarodowej Unii Kolarskiej (UCI) i jako ekipa kontynentalna staliśmy się rozpoznawalną marką w Belgii czy Holandii, jednak brakuje nam funduszy, by startować w Portugalii, Hiszpanii czy Francji z zespołami z wyższych dywizji: World Touru czy Pro Touru. I teraz stoimy nieco na rozdrożu. W Polsce zaczyna brakować dziewcząt na miarę Dominiki Włodarczyk czy Agnieszki Skalniak, a jeśli są – jak Maria Okrucińska czy Magda Polańska – to znajdują grupy za granicą. Z kolei nas na zawodniczki z zagranicy nie stać. Jeśli uda nam się jakieś dziewczyny wyszkolić, to one za chwilę wyfruwają do Europy, co też jest dla nas trochę demotywujące.

Jaki jest wobec tego plan na najbliższy sezon?

Mamy w tym roku odmłodzony skład i będzie to dla nas próba mentalna – byśmy się nie zniechęcili po latach sukcesów, bo te dziewczyny potrzebują trochę czasu, by wznieść się na wyższy poziom. W tym sezonie nie będzie zapewne takiego efektu wow, jak jeszcze nie tak dawno w przypadku Agnieszki Skalniak, która kroczyła od zwycięstwa do zwycięstwa. I będziemy musieli wytłumaczyć to sponsorom.

Rozumiem, że cały czas próbujecie pozyskać sponsora, który wyniósłby Waszą grupę na wyższy poziom?

Naturalnie, wysyłamy wiele ofert w różne miejsca, natomiast droga od ewentualnej rozmowy do finalizacji jest bardzo odległa. Jesteśmy wdzięczni za przychylność wiceprezesowi MPWiK, panu Przemysławowi Gałeckiemu, a także dziennikarce Oli Szumskiej, która starała się nas pokazać szerszej publiczności. Mogliśmy zrobić prezentację na balu Słowa Sportowego, porozmawiać z prezydentem Jackiem Sutrykiem i miasto Wrocław zaczęło nas wspierać, dołączając do firm MAT oraz Atom. To są nasi najwięksi mecenasi, choć ci mniejsi są dla nas nie mniej ważni.

Co uważasz za największy sukces grupy, która w tym roku obchodzi dziesięciolecie działalności?

Pewnie to, że sporo dziewczyn wybiło się z naszej grupy na światowy poziom. I że jesteśmy dziś rozpoznawalni w europejskim kolarstwie, a ludzie wiedzą, że MAT Atom Deweloper Wrocław to ta ekipa, z której w wielki świat wychodzą takie talenty, jak czwarta w zeszłorocznym Tour de France Dominika Włodarczyk czy Malwina Mul, dziś już członkini Cofidis Women Team. Nie sądziliśmy, że projekt rozwinie się na tak wielką skalę i to jest budujące.

To bardzo wyczerpujący sport. Twój wujek Jan Brzeźny, Ryszard Szurkowski czy Henryk Charucki opowiadali mi, że w latach 70. posilali się na trasie m.in. colą czy kawą. Jak dziś wygląda w kolarstwie kwestia szeroko pojętej suplementacji?

Węgle, węgle, węgle… Zmieniło się wiele przez ostatnie lata. Dziś kolarze stawiają głównie na węglowodany w postaci żelów energetycznych czy batonów. Chodzi o to, żeby pozyskać szybką energię. Do tego dochodzą makarony, ryż, ale też naturalne białko, jajka, mięso, rośliny strączkowe. Na schabowym nikt już nie pojedzie. Te wszystkie węglowodany to duże pokłady cukru, choć produkowane są już też napoje neutralne w smaku, mimo sporej zawartości cukru. A my korzystamy też z wrocławskiej kranówki, bo to kampania uświadamiająca, jak ważna jest ekologia. Kiedy wybieramy się na obóz, np. do Chorwacji, nasze pierwsze pytanie brzmi, czy tutejsza woda z kranu jest zdatna do picia. Akurat w Chorwacji jest, ale nie wszędzie mamy tę pewność. Wtedy widzę, ile zużywamy plastiku po wodzie butelkowanej. A wrocławska kranówka jest przecież w pełni bezpieczna. Na własne oczy widzieliśmy w MPWiK Na Grobli, jak jest filtrowana i jak często badana. Zresztą, ja całe życie piłam kranówkę i czuję się świetnie. A odnoszę wrażenie, że zachłysnęliśmy się plastikiem, gdy chodzi o pakowanie produktów spożywczych. Poprzez kampanię #PijKranówkę możemy się przyłączyć do proekologicznej inicjatywy, a Wrocław może zobaczyć, że są takie dziewczyny, które dzięki uprawianiu kolarstwa fajnie wyglądają i osiągają sukcesy.

[fot. Rafał Ogrodowczyk]